بوگاتي Bugatti

File:Bugatti logo.svg

(1901-Present)

اتوره بوگاتي زماني كه در كارخانه Deutz آلمان بود بر روي خودرو شخصي خود هم كار ميكرد كه در سال 1901 بارون ديتريش پيشنهاد همكاري به اتوره بوگاتي داد كه بر مبناي آن كمپاني خودرو سازي به نام ديتريش-بوگاتي در شهر نيدربرون فرانسه (در آن سال ضميمه امپراطوري آلمان بود) تاسيس شد و بر مبناي مدل پرو توتايپ بوگاتي Type 2 حدود 100 عدد ديتريش-بوگاتي Type 4 ، Type 3 و Type 5 توليد شد. مدل پروتوتايپ Type 5 خودروئي بسيار مدرن بود كه در سال 1904 توسط اتوره بوگاتي و اميل ماتيس طراحي شده بود و تكنولوژيهاي بسيار مدرني مثل موتور چهار سيلندر و جعبه دنده چهار سرعته دستي در آن استفاده شده بود وانتقال نيرو هم توسط زنجير چرخ انجام ميگرفت اين پروتوتايپ نيز بصورت مدلهاي ديتريش-بوگاتي Type 6 و Type 7 توليد شد.

اتوره بوگاتي:

در تمام اين مدت اتوره بوگاتي در فكر طراحي خودروئي پيشرفته تر بود كه بتواند آن را در كارخانه اختصاصي خود و با نام خودش به بازار عرضه كند و تمامي ايده ها در خودرو پروتوتايپ Type 10 تبلور يافت بوگاتي براي توليد اين مدل كارخانه اي در شهر مولشايم فرانسه (در آن سال ضميمه امپراطوري آلمان بود) تاسيس كرد و اين خودرو بصورت مدلهاي تايپ 13 ، 15 ، 17 ، 22 و 23 توليد شد و تا سال 1926 در مجموع 435 عدد از مدلهاي مختلف اين خودرو توليد شد.

موتور اين خودرو چهار سيلندر 1.4 ليتري همراه دو كاربراتور زنيت با توان حدالاكثر 30 اسب بخار در دور موتور 4500 براي مدلهاي شانزده سوپاپ بود. همچنين اين خودرو يكي ازاولين خودرو توليدي جهان با 4 سوپاپ در هر سيلندر بود. بوگاتي تايپ 13 در مسابقات نيز بسيار موفق بود براي مثال در اولين سال توليد به مقام دوم گراند پري لمان و در سال 1921 مقامهاي اول تا جهارم گراندپري برسچيا را از آن خود كرد و تا سال 1920 تنها خودرو فرانسوي مطرح در گراندپري لمان بود

بوگاتي تايپ 13:
تصوير

بوگاتي تايپ 22:
تصوير

بوگاتي تايپ 23:
تصوير

بوگاتي تايپ 18 :
خودرو دومي كه توسط بوگاتي بين سالهاي 1912 تا 1914 توليد شد . اين مدل بيشتر شبيه به خودروهائي بود كه بوگاتي براي Deutz طراحي كرده بود و از يك موتور غول پيكر چهار سيلندر 5000 سي سي با سه سوپاپ در هر سيلندر و تك ميل سوپاپ در آن استفاده شده بود كه فقط تا 2800 دور در دقيقه ميتوانست دور بگيرد از اين خودرو در مجموع 6 يا 7 عدد توليد شد.
تصوير

 

در سال 1922 خانواده تايپ 30 طراحي شد.  در سالهاي اوليه توليد خودرو مرسوم بود كه كمپانيهاي توليد كننده شاسي و موتور طراحي ميكردند و بعد اتاقهاي مختلف روي آن  پياده ميشد و حتي خريدار ميتونست فقط شاسي و موتور را خريداري كرده  و توسط هر اتاقسازي كه دوست داشت براي آن اتاق اختصاصي طراحي و روي آن شاسي و موتور اجرا كند. مدلهائي كه با تايپ 30 شروع شدند بسيار متنوع بودند و همگي داراي موتورهاي هشت سيلندر خطي حجم پائين بودند. مدلهائي كه با تايپ 30 هم شاسي هستند تايپهاي 38 ، 40 ، 43 ، 44 و 49 ميباشند.

موتور خود تايپ 30  هشت سيلندر خطي 2000 سي سي بود كه موتور را از روي مدل مسابقه اي تايپ 29 برداشتند و بين سالهاي 1922 تا 1926 تعداد 600 عدد از اين مدل توليد شد.
تايپ 38 داراي همان موتور تايپ 30 بود با اين تفاوت كه 39 عدد از آنها بصورت سوپر شارژ در آمدند. كلا بين سالهاي 1926 و 1927 تعداد 385 عدد از مدلهاي مختلف توليد شد كه نشان دهنده افزايش حجم فروش بوگاتي.
تايپ 40 در سال 1930 توليد شد و داراي دو موتور هشت سيلندر خطي 1600 سي سي يا 1500 سي سي سوپر شارژ و هر دو موتور بصورت سه سوپاپ در هر سيلندر بودند و كلا تعداد 830 عدد از مدلهاي مختلف تايپ 40 توليد شد.

تايپ 40:
تصوير

تايپ 40 گران اسپورت:
تصوير

تايپ 43 يكي از مدلهاي فوق اسپرت اين گروه بود كه لقب سريعترين خودرو توليد سري دنيا رو هم به خودش اختصاص داد با حدالاكثر سرعت 177 كيلومتر بر ساعت. موتور اين مدل هشت سيلندر خطي 2300 سي سي و 120 اسب بخار بود و شتاب صفر تا 100 زير 12 ثانيه.  مدلهاي مختلف آن بين سالهاي 1927 تا 1932 توليد ميشدند.

تايپ 43 گران اسپورت:
تصوير

تايپ 44 پر توليد ترين مدل بود كه از موتور 3000 سي سي استفاده ميكرد. بين سالهاي 1927 تا 1930 تعداد 1095 عدد از آنها توليد شد.
تصوير

تصوير

تايپ 49 آخرين مدل از سري هشت سيلندرهاي خطي اوليه بوگاتي كه موتور آن 3300 سي سي و سه سوپاپ در هر سيلندر و تك ميل سوپاپ و بين سالهاي 1930 تا 1934 به تعدا 470 عدد توليد شد.

Type 35 :

خانواده بوگاتي تايپ 35 در كنار تايپ 57 معروفترين خودروهاي بوگاتي تا به امروز هستند. خودرو هائي كه به جرات بوگاتي ويرون هم كه شاهكار مهندسي تاريخ خودروسازي نيز در سايه آنها قرار ميگيرد. بوگاتي تايپ 35 اصولا يك مدل مسابقه اي بود و در زمان خود موفق به كسب بيش از 1000 پيروزي در انواع مسابقات گراندپري شد و اين را مديون استفاده از تكنولوژي بسيار بالا و دقت بسيار عالي در ساخت اين خودرو بود. شايد بشود گفت اين اولين خودرو كه از رينگهاي ريخته گري اسپرت در آن استفاده شده كه انتقال بهتر نيرو و مقاومت بالا و همچنين وزن كمتر از خصوصيات آن است. بلوك موتور هشت سيلندر خطي نيز با دست ريخته گري ميشد و با دقت سرهم ميشد. كل خودرو دقيقا با سيستمي شبيه توليد سوپر اسپرتهاي دست ساز امروزي توليد ميشد.

مدل پايه تايپ 35 از موتور هشت سيلندر خطي با سه سوپاپ در هر سيلندر و حجم 2000 سي سي استفاده ميكرد. طراحي خاص ميل لنگ اجازه ميداد تا اين موتور تا 6000 دور در دقيقه دور بگيرد و در نهايت 90 اسب بخار نيرو توليد ميكرد كه براي چنين خودرو سبك وزني بسيار ايده آل بود. البته تايپ 35 به تعداد كم با موتور 1500 سي سي هشت سيلندر خطي نيز توليد شد.

مدل كمي گران قيمت تر Type 35A بود كه اصلاحاتي جزئي بر روي موتور آن انجام شده بود.
تصوير

در مدل Type 35C نيز سوپر شارژر به موتور اضافه شد.
تصوير

تصوير

مدل Type 35T براي مسابقات گراندپري تارگا فلوريو طراحي شده بود موتور به 2300 سي سي افزايش حجم پيدا كرد ولي به علت تغييرات ناگهاني در قوانين مسابقات تارگا فلوريو و محدود كردن حجم موتور به 2000 سي سي تنها 13 عدد از اين مدل توليد شد كه جزو مدلهاي كلكسيوني با ارزش هستند.

بهترين و پر قدرت ترين مدل Type 35TC در اين مدل از موتور 2300 سي سي هشت سيلندر خطي به علاوه يك سوپر شارژر بسيار پر قدرت قدرت نهائي اين مدل 138 اسب بخار.
تصوير

تايپ 37 مدل ديگري از تايپ 35 با اين تفاوت كه در آن از موتور چهار سيلندر 1500 سي سي استفاده شده.
تصوير

تايپ 39 نيز مدل ديگري از سري تايپ 35 با اين تفاوت كه در آن از دو نوع موتور هشت سيلندر خطي با حجمهاي 1500 و 1100 سي سي استفاده شده.
مدلهاي مختلف تايپ 35 بين سالهاي 1924 تا 1930 توليد شدند.

تايپ 41 خودروئي بود كه براي رقابت با رلزرويس ساخته شد. در كل 6 عدد بوگاتي تايپ 41 توليد شد كه بوگاتي تنها موفق به فروش سه عدد از آنها شد. تمامي مدلها بجز كوپه ناپلئون از موتور هشت سيلندر خطي 12700 سي سي استفاده ميكنند. ليست آنها از قرار زير است كه هركدام اسم مستئاري نيز براي خود دارند:

1- كوپه ناپلئون: اين مدل در حقيقت جزو پروتوتايپ هاي تايپ 41 و از موتور بزرگتر 14700 سي سي هشت سيلندر خطي استفاده ميكرد كه اتوره بوگاتي از آن به عنوان خودرو شخصي استفاده ميكرد. بدنه اصلي متعلق به پاكارد بود ولي بعد از اينكه اتوره بوگاتي در راه بازگشت به خانه از پاريس پشت فرمان به خواب رفت  و دچار صانحه شد ، بدنه خودرو دوباره توسط اتاق سازي ويمان بصورت كوپه مسقف از نو طراحي و اجرا شد. اين خودرو نيز در دهه 60 همراه با كمپاني بوگاتي به برادران شلومپف فروخته ميشود و در حال حاضر در موزه ملي خودرو مولهاوس فرانسه نگهداري ميشود.
تصوير

2- كوپه دوويل بيندر: اين خودرو داستاني طولاني از مالكان مختلف دارد. اول به كارخانه دار فرانسوي ارماند ازدر فروخته ميشود. بدنه آن توسط ژان بوگاتي بصورت رودستر طراحي ميشود. بعد از خريده شدن توسط مالك بعدي سياستمدار فرانسوي پاترنوتر به اتاق سازي بيندر فرستاده ميشود و آنها هم اتاق جديدي براي آن طراحي ميكنند. در نهايت بعد از مالكان بسيار در حال حاظر در موزه خودرو فولكس واگن قرار دارد.

3- كابريو وينبرگر: اين خودرو براي دكتر فوشس سياستمدار آلماني ساخته ميشود. اتاق خودرو هم توسط اتاق ساز مونيخي وينبرگر طراحي و اجرا ميشود و دكتر فوشس اون را با خودش به كشورهائي كه ماموريت سياسي داشت ميبرد. در نهايت خودرو از آمريكا سر در مي آورد. آقاي چاين از مهندسان كمپاني جنرال موتورز اين خودرو رو در يك اوراقي در نيويورك پيدا ميكند و به مبلق فقط 400 دلار خودرو را ميخرد و با اعمال تغييراتي موتور را بصورت چهار كاربراتور در ميارورد (در حالت استاندارد تك كاربراتور بوده) و بصورت روزمره استفاده ميكرد تا اينكه در نهايت خودرو را به موزه هنري فورد هديه ميكند.

4- ليموزين پارك وارد: براي كاپيتان فاستر انگليسي ساخته ميشود. بدنه هم توسط اتاق ساز معروف انگليسي پارك وارد طراحي و اجرا ميشه. اين خودرو در نهايت توسط پيتر شلومپف (كسي كه كمپاني بوگاتي را خريد) همراه با يك كلكسيون كامل خودروهاي بوگاتي از آخرين مالك خريداري ميشه و در حال حاظر در موزه ملي خودرو مولهاوس فرانسه.
تصوير

5 و 6- كلنر كار و برلينه دو وياژ: اين دو خودرو هرگز مشتري پيدا نكردند و در خانه خانواده بوگاتي نگهداري ميشدند و در هنگام ورشكستگي خانواده در دهه 60 به قيمت 200000 فرانك فرانسه به علاوه يك يخچال جنرال الكتريك به راننده مسابقات آمريكائي بريگز كانينگهام فروخته ميشوند. مالك فعلي كلنر كار مشخص نيست ولي برلينه دو وياژ جزو كلكسيون خودر بلك هاوك كاليفورنيا.

7- برادران شلومپف كه در دهه 60 كمپاني بوگاتي را خريدند اقدام به ساخت نمونه هفتمي از تايپ 41 با استفاده از قطعات اورجينال موجود در كارخانه و با بدنه شبيه طراحي ژان بوگاتي كه ابتدا بر روي كوپه دوويل بيندر اجرا شده بود و بعدها توسط مالك آن مدل تغير داده شده بود كردند كه اين خودرو نيز در موزه ملي مولهاوس فرانسه نگهداري ميشود.
تصوير

و اما مدل مخصوص كودكان پوادار بوگاتي تايپ 52 كه اين مدل در حقيقت نمونه 1/2 بوگاتي تايپ 35 با موتور الكتريكي بود كه ابتدا براي رولند بوگاتي نوه اتوره بوگاتي ساخته شد ولي بعدها تعداد 90 عدد از آنها در سه طول مختلف شاسي توليد شد.
تصوير

Type 46 :

تايپ 46 مدل كوپه لوكس اسپرت بوگاتي (به سيستم امروزي معادل جي تي) بود مدلهاي مختلف آن از سال 1929 تا 1939 توليد شدند كه يكي از مدلهاي بوگاتي كه سالهاي زياد در توليد بود. موتورهاي تايپ 46 هم بصورت هشت سيلندر خطي بودند و از نظر حجم مابين موتورهاي كم حجم مدلهاي مسابقه اي و مدلهاي پرحجم تايپ 41 بودند. در ورژن اول يعني تايپ 46 از نمونه هشت سيلندر خطي با سه سوپاپ در هر سيلندر و حجم موتور 5400 سي سي استفاده شد كه 140 اسب بخار نيرو توليد ميكرد. تعداد 400 عدد از اين مدل بين سالهاي 1929 و 1936 توليد شد.
تصوير

مدل مخصوصي نيز با نام Type 46 S توليد شد كه به موتور آن سوپر شارژر اضافه شده بود و نيرو آن به 160 اسب بخار رسيده بود در كل فقط 16 عدد از اين مدل توليد شد.

مدل بعدي اين سري Type 50 در اين سري تغييراتي در موتورهاي هشت سيلندر خطي بوگاتي رخ داد به اين صورت كه به جاي استفاده از سه سوپاپ در هر سيلندر از دو سوپاپ استفاده شد ولي تعداد ميل سوپاپها از يك به دو عدد تغيير كرد كه اين خود موجب افزايش قابل توجه كارائي موتور شد. در تايپ 50 با اينكه حجم موتور از 5400 سي سي به 5000 سي سي كاهش پيدا كرد ولي قدرت موتور به 225 اسب بخار رسيد.

نمونه ديگر Type 50 T بود كه در حقيقت بصورت سدان ساخته شد. ولي قدر موتور آن به 200 اسب بخار كاهش پيدا كرد و كلا 65 عدد تايپ 50 و تايپ 50 تي توليد شدند.
تصوير

اما مدل مسابقه اي هم از تايپ 50 ساخته شد كه Type 50 B نام داشت ولي قدرت موتور به عدد اعجاب آور 470 اسب بخار افزايش پيدا كرده بود. اين موتورها با نهايت دقت ساخته ميشدند و از تكنولوژيهائي مثل استفاده از آلياژ منيزيم استفاده ميكردند آنم در سال 1937.  تعدادي از اين موتورهاي بينظير نيز در هواپيماي P100 مورد استفاده قرار گرفت. اين مدل تا سال 1939 توليد شد.

بوگاتي تايپ 51 در حقيقت ادامه دهنده راه و موفقيتهاي تايپ 35 البته توليد تايپ 35 با كمكهاي مالي دولتي نيز همراه بود كه اين دست كمپاني را براي هزينه كردن خيلي باز تر كرده بود ولي تايپ 51 بايد با هزينه خود كمپاني ساخته و در مسابقات شركت داده ميشد. موتور تايپ 51 از Type 35B توسعه يافت با اين تفاوت كه موتور از تك ميل سوپاپ بصورت دو ميل سوپاپ در آمد 2300 سي سي هشت سيلندر خطي سوپر شارژ با قدرت 160 اسب بخار و حدود 40 عدد از آنها توليد شد.
تصوير

تايپ 54 مدلي بود كه براي گراندپري 1931 طراحي شد با موتور هشت سيلندر خطي به حجم 4900 سي سي و 300 اسب بخار قدرت و فقط 4 يا 5 عدد از اين مدل توليد شد.
[تصوير

تايپ 59 مدل اصلاح شده تايپ 51 بود به اين صورت كه حجم موتور به 3300 سي سي و قدرت آن به 250 اسب بخار افزايش پيدا كرد و همچنين تغييراتي در شاسي براي پايين تر آوردن موتور به عمل آمد از اين مدل در كل 8 عدد از اين مدل توليد شد.
تصوير
تصوير
تصوير

بوگاتي تايپ 55 در حقيقت نمونه خياباني بوگاتي تايپ 54 بود با اين تفاوت كه به جاي موتور قدرتمند تايپ 54 در آن از موتور هشت سيلندر خطي 2300 سي سي با قدرت 130 اسب بخار و گيربكس 4 دنده دستي استفاده شده بود كه براي وزن 816 كيلوگرمي اين مدل كاملا كافي به نظر ميرسيد. بدنه بسيار زيباي اين مدل هم آن را به يكي از رودسترهاي عالي زمان خودش تبديل كرده بود. از اين مدل در كل 38 عدد بين سالهاي 1932 تا 1935 توليد شد.

تصوير

خانواده تايپ 57

بوگاتي تايپ57 معروفترين خودرو بوگاتي و در حققت از معروفترين و بحث بر انگيزترين خودروها در طول تاريخ خودروسازي جهان. تايپ 57 توسط ژان بوگاتي فرزند اتوره بوگاتي به عنوان خودروئي كاملا جديد طراحي شد و از سال 1934 تا 1940 مدلهاي مختلف آن توليد شد.

تايپ 57 در سال 1934 با موتور 3300 سي سي هشت سيلند خطي بر گرفته شده از مدل تايپ 59 كه 135 اسب بخار نيرو توليد ميكرد به بازار عرضه شد اين مدل قادر به سرعت گرفتن تا 153 كيلومتر بر ساعت بود. از سال 1938 نيز ترمزهاي سيمي جاي خود را به ترمزهاي هيدروليكي دادند. از اين مدل در كل 630 عدد توليد گرديد.
تصوير

تصوير

تايپ 57T نوع قدرتمند تر تايپ 57 بود كه تا 185 كيلومتر در ساعت سرعت ميگرفت.
تصوير

تايپ 57C نمونه مسابقه اي تايپ 57 بود كه تا سال 1940 حدود 750 عدد از آن توليد شد. موتور اين مدل با استفاده از سوپر شارژ 160 اسب بخار نيرو توليد ميكرد.
تصوير

تايپ 57C Tank از موتور 4700 سي سي هشت سيلندر خطي استفاده ميكرد و مسابقات گراندپري سال 1936 و مسابقات لمان 1937 مقام اول را كسب نمود.

تايپ 57S مدل كم ارتفاع شده تايپ 57 بود (حرف S مخفف كلمه surbaissé به معني پائين آورده شده) براي پائين آوردن موتور تغييرات در شاسي اعمال شد تا موتور و رادياتور در محلي پائين تر نصب شود همچنين از سيستم به اصطلاح كارتل خشك براي هرچه پائينتر آوردن موتور استفاده شده بود. اين مدل از سيستم فنربندي شبه اينديپندنت سود ميبرد كه براي كاهش ارتفاع خودرو الزامي بود. در كل 43 عدد از اين مدل توليد شد.

تايپ 57G اين مدل مسابقه اي در سال 1936 و 1937 از شاسي مدل 57S و بدنه تايپ 57C Tank استفاده ميكرد ولي مدل 1939 از خود شاسي 57C استفاده شد.
تصوير

تصوير

تايپ 57SC در حقيقت همان تايپ 57S بود كه قدرت موتور آن توسط يك سوپر شارژ به 200 اسب بخار افزايش پيدا كرده بود و ميتوانست تا 190 كيلومتر بر ساعت سرعت بگيرد. تنها دو عدد تايپ 57SC توليد شد ولي خيلي از مالكين تايپ 57S خودروهاي خود را براي نصب سوپرشارژ و تبديل موتور آنها به موتور تايپ 57SC به كمپاني باز گرداندند.
تصوير

Atlantic: به جرات ميتوان گفت كه اين خودرو يكي از معروفترين و با ارزشترين خودروهاي توليد شده كل صنعت خودروسازي تا به امروز تنها 4 عدد از اين مدل توليد شدند (صاحب نظران مشكوك به توليد نمونه پنجم يا شاسي پنجمي از اين مدل هستند). بدنه اين خودرو از نمونه پروتوتايپ Aérolithe الهام گرفته شد و قرار بود دو نوع بدنه با استفاده از منيزيوم و يا آلومينيوم مورد استفاده در هواپيما سازي در نظر گرفته شود ولي هر چهار خودرو در نهايت با استفاده از آلومينيوم صنعت هواپيماسازي توليد شدند. يكي از اين چهار مدل متعلق به دكتر ويليام پترسون و برنده سال 2003 گردهمائي Pebble Beach Concours d’Elegance در حراج سال 2010 به قيمت حدود 40 ميليون دلار به موزه خودرو مولين در كاليفرنيا فروخته شد.
تصوير

تايپ 57SC45 : تنها يك نمونه از اين خودرو با استفاده از موتور 4700 سي سي 57C Tank توليد شد.

تايپ 57S Tank مدلي ديگر بر مبناي شاسي 57S و بدنه 57C Tank بود كه برنده مسابقات لمان سال 1939 شد. كمي بعد از مسابقه ژان بوگاتي خودرو را براي تست به جاده مولشايم به استراسبورگ برد و يكي از تراژيك ترين مرگهاي صنعت خودروسازي جهان رقم خورد. دوچرخه سواري مست ناگهان مسير حركت ژان بوگاتي را مسدود و او براي اجتناب از برخورد از مسير خارج و بعد از تصادف در سن 30 سالگي جان خود را از دست ميدهد.

ژان بوگاتي:

Atlante : در حقيقت مدل جايگزين آتلانتيك كه اتاق آن هم روي شاسي 57 و هم 57S اجرا شد. تنها 17 عدد از اين مدل توليد شدند كه 4 تاي آنها در موزه ملي خودرو مولهاوس فرانسه نگهداري ميشوند.
تصوير

در حين جنگ جهاني دوم اتوره بوگاتي بر روي خودروئي جديد با نام تايپ 73 كار ميكرد. براي اين مدل موتور چهار سيلند خطي به حجم 1500 سي سي در نظر گرفته شده بود ولي كل طرح به بازار فرستادن اين مدل عملا در سال 1947 با مرگ اتوره بوگاتي متوقف شد. در كل حدود 5 شاسي ، سه موتور و در نهايت يك خودرو كامل توليد شد. پس از مرگ اتوره بوگاتي تمامي قطعات و مدلهاي تايپ 37 از كارخانه بوگاتي در پاريس به كارخانه اصلي مولشايم برده شد و در زمان توقف توليد خودرو فروخته شد. خيلي از اين شاسي هاي نيم كاره بعدا توسط خريداران سرهم شد و براي يكي از آنها نيز با بدنه اي شبيه بدنه كه بوگاتي براي اين مدل طراحي كرده بود ساخته شد.

بعد از شكست طرح بوگاتي تايپ 73 كمپاني به شاسي مدل موفق تايپ 57 برگشت و بر مبناي آن شاسي اصلاح شده اي با نام تايپ 101 را ارائه كرداين شاسي از همان موتور 3300 سي سي هشت سيلندر خطي تايپ 57 استفاده ميكرد. بين سالهاي 1951 تا 1956 در كل شش عدد شاسي تايپ 101 توليد شد و دو عدد تايپ 57 نيز توسط مالكين آنها براي تبديل به تايپ 101 به كارخانه باز كردانده شدند و يك شاسي ديگر نيز در سال 1965 سالها پس از توقف توليد اين مدل توسط كمپاني گيا با طراحي ويرجيل اكسنر بصورت خودرو كامل شده در آمد كه تعداد كل تايپ 101 ها را به 9 عدد افزايش داد. براي هفت تا از هشت مدل اصلي توليد شده توسط كمپاني بوگاتي چهار اتاق ساز معروف آن زمان اتاق توليد كردند. سه تا توسط Gangloff كه دو تا از آنها در كلكسيون شلومپف و ديگري در موزه پانتئون در شهر بازل سوئيس قرار دارند ، دو تا توسط Guillore كه يكي از آنها در كلكسيون شلومپ و ديگري در حراج سال 2008 در پاريس به مالك شخصي فروخته شد و يكي نيز توسط Antem كه نيكلاس كيج نيز چند سالي مالك اين خودرو بود و در حال حاضر متعلق به كلكسيون O’Quinn در ضمن مدل سرهم شده توسط گيا نيز متعلق به ويليام ليون.

Type 101 Stelvio Cabriolet by Gangloff 1935 توضيح اينكه شاسي اين مدل مربوط به سال 1935 و در اصل تايپ 57 بوده:
تصوير

Type 101 Antem Coupe 1951:
تصوير

Type 101 Gangloff coupé 1951:
تصوير

Type 101 Gangloff cabriolet 1952 متعلق به كلكسيون شلومپف:
تصوير

Type 101 Guillore 2-door 1952:
تصوير

Type 101 Guillore 4-door saloon 1952:
تصوير

Type 101 ghia 1965:
تصوير

تصوير

تصوير

كمپاني بوگاتي بعد از مدل تايپ 101 كار بر روي دو مدل جديد با نامهاي تايپ 251 و تايپ 252 را آغاز كرد. اولي تايپ 251 مدلي براي مسابقات بود كه موتور خودرو به جاي جلو يا عقب در كنار راننده قرار داده شده بود. اين مدل توسط Gioacchino Colombo طراحي شده بود. اين مدل از يك موتور جديد هشت سيلندر خطي 25000 سي سي استفاده ميكرد. تايپ 251 در مسابقات گراندپري 1956 فرانسه شركت داده شد ولي موفق به به پايان رساندن مسابقه نشد و بعد از 18 دور از دور مسابقات خارج شد.
تصوير

دومين مدل تايپ 252 براي مصارف خياباني طراحي شده بود و طراحي آن از سال 1957 تا 1962 طول كشيد ولي فقط يك نمونه از اين خودرو توليد شد كه در حال حاضر در موزه خودرو مولهاوس نگهداري ميشود. (توضيح اينكه نام موزه ملي خودرو مولهاوس در حال حاضر بهCité de l’Automobile museum تغيير كرده ولي هنوز در خيلي از مقالات اين موزه را با نام قديم آن نام ميبرند و البته نام قديمي تر آن همان كلكسيون برادران شلومپف ميباشد كه در حقيقت هنوز هم خانواده شلومپف و دولت فرانسه سر مالكيت بعضي بخشها و خودروها با هم مشكل دارند. جالب است بدانيد فريتز شلومف در سال 1962 به تمامي مالكين بوگاتي نامه نوشته و تقاضاي خريد يكجا تمامي بوگاتي ها را داده بود و تا سال 1967 او موفق به خريد 105 بوگاتي شده بود).
تصوير

در سال 1962 با شكست طرح توليد تايپ 252 عملا توليد خودروهاي بوگاتي متوقف شد. در سالهاي بعد تلاشهائي در جهت برگرداندن اين مارك مشهور به توليد خودرو صورت گرفت كه مهمترين آنها تايپ 101 گيا در سال 1965 بود كه قبلا به آن اشاره شد. در سال 1963 كمپاني بوگاتي به Hispano-Suiza فروخته شد و توليد بعضي از قطعات هماپيما را ادامه داد تا سال 1968 كه كمپاني Snecma كمپانيهاي Hispano-Suiza و Messier را خريداري و در سال 1977 با هم ادغام و به نام Messier-Bugatti تغيير پيدا كرد تا بالاخره در سال 1987 رومانو آرتيولي ثروتمند ايتاليائي بوگاتي را خريداري و طرح توليد خودرو جديدي را ميريزد. آرتيولي براي اين كار كارخانه اي جديد در شهر Campogalliano ايتاليا ميسازد و همزمان كار طراحي مدل جديد را نيز با همكاري Paolo Stanzani و Marcello Gandini به پيش ميبرد.

اي بي 110

بالاخره مدل كاملا جديد بوگاتي بعد از 29 سال در سال 1991 و بعد از 4 سال طراحي و تحقيق به بازار عرضه شد. بوگاتي EB110 درست در يكصدودهمين سالگرد تولد اتوره بوگاتي عرضه شد و نامگذاري اين مدل نيز به همين دليل. در ابتدا 5 عدد پروتوتايپ با ساشي آلومينيومي و سپس هشت عدد با شاسي فيبركربن ساخته شدند ولي مدل نهائي با شاسي فيبركربن ساخت كمپاني هواپيماسازي Aérospatiale به بازار عرضه شد. موتور اين خودرو نمونه 12 سيلندر وي شكل چهار توربو به حجم 3500 سي سي و پنج سوپاپ در هر سيلندر و 553 اسب بخار و انتقال نيرو توسط گيربكس شش دنده به هر چهار چرخ صورت ميگرفت. شتاب صفر تا صد اين مدل 4.2 ثانيه و حدالاكثر سرعت 343 كيلومتر بر ساعت. سال بعد نمونه قدرتمند تر و سبك تر به نام EB110SS با قدرت 603 اسب و شتاب صفر تا صد در 3.2 ثانيه و حدالاكثر سرعت 348 كيلومتر بر ساعت اضافه شد.
تصوير

تصوير

در سال 1995 فشارهاي مالي طراحي مدل چهاردر EB112 و همچنين تصميم آرتيولي مبني بر خريد كمپاني لوتوس انگلستان كل مجموعه تاسيسات آرتيولي را به ورشكستگي كشاند و باعث تعطيلي كمپاني بوگاتي در Campogalliano ايتاليا بعد از چهار سال توليد شد. اما تعداد زيادي موتور و شاسي نيم كاره و قطعات EB110 در كمپاني باقي مانده بود كه توسط كمپاني Dauer آلمان و B Engineering ايتاليا خريداري شد. B Engineering با استفاده از شاسي و موتور EB110 خودروئي به نام Edonis را به بازار عرضه كرد و خط توليد EB110 نيز به كمپاني Dauer واقع در نورنبرگ آلمان انتقال پيدا كرد. Dauer كه قبل از ظهور مك لارن F1 سريعترين خودرو خياباني جهان را بر مبني پورشه 962 عرضه كرده بود EB110 كاملا ارتقاع يافته اي را به بازار عرضه كرد. كمپاني Dauer در مدلهاي توليدي خود از سپرهاي بزرگتر آمريكائي اي بي 110 به علت ايمني بيشتر آنها استفاده كرد ولي با توجه به استفاده خيلي بيشتر از قطعات فيبر كربن وزن خودرو 440 كيلوگرم نسبت به نمونه ايتاليائي كمتر شد. همچنين Dauer قدرت موتور را نيز به 865 اسب بخار افزايش داد كه شتاب صفر تا صد اين مدل 3.35 و حدالاكثر سرعت آن 370 كيلومتر در ساعت بود.
تصوير

در كل 139 عدد بوگاتي EB110 شامل 8 عدد پروتوتايپ ، مدلهاي مسابقه اي و 5 عدد توليد شده در آلمان توسط Dauer تا سال 1995 توليد ميشوند.

در سال 1998 كمپاني فلكس واگن حق امتياز و كمي بعد خانه اتوره بوگاتي در مولشايم فرانسه را خريداري و در گردهمائي Pebble Beach Concours d’Elegance سال 2000 رسما اعلام كرد كه قصد احيا كمپاني بوگاتي را دارد. متاسفانه كارخانه اصلي بوگاتي در مولشايم در دست Snecma باقي ميماند كه تمايلي به فروش اين تاسيسات نداشت ولي خانه اتوره بوگاتي كه تعدادي نيز تاسيسات براي كار بر روي خودروها توسط اعضاي خانواده در آن وجود داشت به عنوان دفتر مركزي و همچنين كارخانه توليد خودرو يا به قول فرانسويها آتوليه آفرينش خودرو هاي بوگاتي در نظر گرفته ميشود. آقاي كارل هاينس نويمن نيز به عنوان مدير عامل جديد بوگاتي در نظر گرفته ميشود. در ابتداي شروع جديد بوگاتي زير نظر فلكس واگن سه پروتوتايپ و يك موتور فوق العاده طراحي ميشوند كه نشان دهنده عزم فرديناند پيش براي احياي واقعي بوگاتيهاي افسانه اي بود:

بوگاتي EB118 :
اولين پروتوتايپ جديد بوگاتي بصورت كوپه جي تي بود كه در سال 1998 عرضه شو و توسط Giorgetto Giugiaro طراحي شده بود. در اين مدل از موتور اعجاب آور 18 سيلندر دابليو شكل استفاده شده بود. كار بر روي اين موتور در دپارتمان طراحي موتور فلكس واگن بصورت اختصاصي براي خودروهاي بوگاتي انجام شده بود و با آن فلكس واگن رسما اعلام ميكرد كه بهترين توليد كننده موتور خودرو در جهان. موتور 18 سيلندر 6300 سي سي و چهار سوپاپ در هر سيلندر اين خودرو از سه رديف 6 تائي سيلند تشكيل شده بود كه هر كدام با هم 60 درجه زاويه داشتند يعني زاويه كامل موتور 120 درجه بود. قدرت اين موتور كانسپت 555 اسب بخار بود. در حقيقت اين موتور بر طبق همان فلسفه موتورسازي اتوره بوگاتي يعني استفاده از حجم سيلندر پائين و تعداد سيلندر بالا ساخته شده بود ولي نسبت به پيچيدگيهاي فني بالا قدرت كمي را توليد ميكرد و طرح توسعه آن تا رسيدن به موتوري قدرتمند و قابل استفاده بسيار پر هزينه بود ضمن آنكه موتورهاي دابليو شكل با چهار رديف سيلندر كار كرد بهتري نسبت به اين نمونه سه رديفي نشان ميدادند. سيستم انتقال نيرو هم به هر چهار چرخ بود.
تصوير

تصوير

 

تصوير

بوگاتي EB218:
اين پروتوتايپ بر اساس پروتوتايپ EB112 سال 1993 توسط Giorgetto Giugiaro در سال 1999 طراحي شد و در آن از همان موتور 18 سيلندر دابليو شكل و سيستم انتقال نيرو به هر چهار چرخ مورد استفاده در مدل EB118 استفاده شده بود.
تصوير

تصوير

تصوير

تصوير

بوگاتي 18/3 Chiron:
اين مدل بصورت سوپر اسپرت و توسط Fabrizio Giugiaro طراحي شد و در آن از همان موتور 18 سيلندر دابليو شكل و انتقال قدرت به هر چهار چرخ استفاده شده بود. نام اين مدل به ياد و افتخار Louis Chiron از راننده هاي مسابقه اي بوگاتي گرفته بود.
تصوير

تصوير

تصوير

 

كمپاني بوگاتي

هوتن عارفي 14.12.1391