رنو Renault

File:Renault 2009 logo.svg

لوئيس رنو مهندس جوان و با استعداد اولين خودرو خود را با نام Voiturette 1CV در سال 1898 با استفاده از موتور ساخت دديون بويتون طراحي و ساخت كه پس از يك تست رانندگي توسط پدر دوست لوئيس خريداري شد. موفقيت اين مدل در جاده هاي آن زمان باعث شد كه لوئيس با دو برادر ديگر خود مارسل و فرناند در سال 1899 كمپاني رنو را براي توليد اتومبيل تاسيس كنند.

لوئيس رنو:

File:Louis renault 1926.jpg

در سال 1903 رنو موتورهاي خود را با استخدام تيمي متخصص از كمپاني د ديون بويتون طراحي كرد. همچنين در اين سال برادران رنو تصميم ميگيرند كه در مسابقات اتومبيلراني شركت كنند. لوئيس و مارسل رنو نيز خود به عنوان راننده در مسابقات شركت ميگردند. اما پس از كسب چند موفقيت متاسفانه مارسل رنو در سانحه رانندگي در مسابقه پاريس-مادريد كشته ميشود.

File:Louis Renault with his first car.jpg

در سال 1905 كمپاني اصول توليد انبوه را به كار گرفت. سادگي و كاربردي بودن خودروهاي رنو باعث شد اين كمپاني سفارشات بزرگي براي استفاده به عنوان تاكسي از شركت هاي فرانسوي و انگليسي دريافت كند و خودروهاي رنو به عنوان تاكسي پاريس و لندن مورد استفاده قرار گيرند. همچنين رنو به بزرگترين صادر كننده خودرو به نيويورك تبديل شد.

در سال 1906 فرناند رنو خود را بازنشسته و لوئيس رنو به تنها مالك كمپاني تبديل شد.

در طول جنگ جهاني اول كمپاني رنو محصولات را به توليدات نظامي از جمله هواپيما و تانك تغيير داد كه موفقيت اين مدل ها در حدي بود كه لوئيز رنو پس از جنگ نشان افتخار دريافت كرد. يكي از معروف ترين اين توليدات تانك هاي FT بودند.

File:FT-17-argonne-1918.gif

بعد از جنگ جهاني اول رنو محصولات خود را به تمامي رنج خودرو و كاميون و اتوبوس گسترش داده بود و از خودروهاي كوچك تا خودرو هاي بزرگ لوكس توليد ميكرد.

پس از جنگ جهاني دوم لوئيس رنو نيز مانند بسياري از خودروسازان در فرانسه و آلمان به همكاري با ارتش آلمان متهم و در سال 1944 دستگير شد. رنو در طول جنگ براي ارتش آلمان كاميون توليد ميكرد ولي از توليد تانك خودداري كرده بود. به قدرت رسيدن گروه هاي مخالف از نظر تفكرات سياسي با لوئيز رنو بعد از جنگ وضع را براي او سخت تر از ديگران كرده بود و همان سال او در زنداد به دالايل نامعلومي درگذشت. پنرال دوگول در سال 1945 كارخانه رنو را ملي اعلام كرد كه با اعتراض خانواده رنو مواجه شد. در سال 1961 و بعد از طي دو دهه طرح دعوا توسط خانواده رنو دادگاههاي فرانسه اعلام كردند كه هيچ دادگاهي در فرانسه صلاحيت بررسي و تغيير احكام پس از جنگ شارل دوگول را ندارد و به اين صورت پرونده مختومه شد.

در سال 1961 رنو و اولين قرارداد مشترك را با AMC آمريكا براي همكاري دوجانبه منعقد كرد. بر طبق آن مدلهاي رامبلر كلاسيك در يكي از كمپانيهاي رنو در بلژيك هم زمان با آمريكا توليد ميشد و رنو ميتوانست از نام رنو بر روي اين مدلها استفاده كند. اين قرارداد در سال 1967 با قراردادي ديگر براي توليد رامبلر ربل با نام رنو رامبلر ربل تا سال 1970 ادامه يافت. اين مدل ها مخصوصا براي رقابت با مدل هاي لوكس مرسدس بنز و رقباي ديگر فرانسوي در نظر گرفته شده بودند.

در سال 1979 رنو 22.5 درصد از سهام كمپاني AMC را خريداري كرد و در سال 1980 وقتي خطر ورشكستگي AMC جدي بود اين سهام را به 47.5 درصد افزايش داد. به اين ترتيب برخي خودروهاي رنو همانند رنو5 توسط شبكه بزرگ AMC در آمريكا عرضه ميشد و برخي خودروهاي AMC همانند جيپ چروكي توسط شبكه فروش رنو در اروپا. همچنين رنو با توليد مدل 9 در تاسيسات AMC در آمريكا به دومين كمپاني اروپائي كه به توليد خودرو در آمريكاي شمالي پرداخته تبديل شود.

همچنين در اين سال رنو 20 درصد از سهام كمپاني ماك را براي استفاده از شبكه فروش ايم كمپاني براي فروش كاميون هاي رنو در بازار آمريكا خريداري كرد كه اين سهام را تا سال 1987 به 42 درصد افزايش داد.

در سال 1996 كمپاني رنو خصوصي سازي شد.

در سال 1999 كمپاني رنو كمپاني خودروسازي داچيا روماني شريك قديمي خود در اروپاي شرقي را براي توسعه بازار در اين منطقه خريداري كرد. همچنين در اين سال كمپاني نيسان ژاپن قرارداد اتحاد و تشكيل گروه خودروسازي با رنو را امضا كرد. بر اساس اين قرارداد رنو 36.8 درصد از سهام نيسان را بدست مي آورد و در مقابل 15 درصد از سهام خود را بدون حق راي به نيسان ميداد.

در سال 2000 رنو بخش خودروسازي كمپاني سامسونگ كره جنوبي را براي گسترش فعاليت در بازارهاي جديد به مالكيت خود در آورد.

در سال 2001 رنو بخش خودروهاي سنگين خود را كه سهام دار كمپاني ماك آمريكا نيز است را به كمپاني ولوو سوئد واگذار كرد.

كمپاني رنو تا به حال 6 بار توانسته مقام اول ، 4 بار مقام دوم  و سه بار مقام سوم بهترين خودرو سال اروپا را از آن خود نماید:

مقامهای اول:
رنو 16 سال 1966
رنو 9 سال 1982
رنو كليو نسل اول سال1991
رنو مگان سنیک سال 1997
رنو مگان نسل دوم سال 2003
رنو كليو نسل سوم سال 2006

مقامهای دوم:
رنو های 15 و 17 سال 1972
رنو 5 سال 1973
رنو 25 سال 1985
رنو لاگونا سال 2002

مقامهای سوم:
رنو 12 سال 1970
رنو 30TS سال 1976
رنو سافران سال 1993

برخي مدلهاي مهم كمپاني:

 

رنو Taxi de la Marne توليد 1905-1910:

اين مدل مخصوص تاكسي توسط لوئيس رنو طراحي شده بود و به موفقيت بالائي دست پيدا كرد. موتور آن دو سيلندر خطي به حجم 1205 سي سي بود. تاكسي رنو وقتي به اين نام معروف شد كه ارتش فرانسه در جنگ جهاني اول از تعداد زيادي از اين تاكسي ها براي انتقال سربازان براي شركت در اولين نبرد جنگ جهاني اول در كنار رودخانه Marne نزديكي پاريس استفاده كرد. اين تاكسي به سرعت به تاكسي استاندارد شهرهاي پاريس و لندن تبديل شد.

File:Taxi de la Marne Renault Type AG 1913.JPG

 

رنو 4CV توليد 1947-1961:

طراحي 4CV در سال 1941 يعني زمان اشغال فرانسه توسط آلمان به مديريت ويلهلم فون اوراخ كه از دايملر-بنز به رنو آمده بود و تيمي به سرپرستي فرناند پيكارد آغاز شد. آلماني ها كار بر روي هر نوع خودرو سواري را ممنوع كرده بودند كار بصورت تكه تكه طوري كه توجهي را جلب نكند جلو ميرفت. لويز رنو وقتي در يكي از دفاتر كارخانه پيكارد و شارل ادمون سره از مهندسان قديمي كمپاني را با هم در حال طراحي موتور جديد ديد بسيار خشمگين شد ولي در نهايت در محيطي تحت فشار اجازه كار بر روي اين مدل را صادر كرد. فون اوراخ نيز سعي در كم كردن حساسيتها مديران منصوب آلماني ميكرد. خود فون اوراخ هرگز در رنو نماند كه تكميل كار را شاهد باشد و در سال 1945 به دايملر-بنز برگشت. پس از جنگ و دستگيري و مرگ لوئيز رنو و ملي سازي كمپاني پيير لوفوشه كه به عنوان يكي از قهرمانان آزاد سازي فرانسه مطرح بود به عنوان سرپرست رنو انتخاب شد. لوفوشه براي نيازهاي پس از جنگ ميدانست كه طرح 4CV هرچه زودتر بايد به تنيجه برسد و از طرفي نيز ميدانست كه فرديناند پورشه با طرح بهتر فولكس واگن بسيار جلوتر از آنها و نزديك تر به موفقيت قرار دارد. دولت فرانسه فرديناند پورشه را به فرانسه دعوت كرد تا مذاكراتي را براي انتقال طرح فولكس واگن به عنوان خسارت جنگي به فرانسه را شروع كند و طرح رقيب يعني رنو 4CV نيز به او معرفي و نشان داده شد. اين مذاكرات در 9 دوره انجام شد و براي لوفوشه مشخص بود كه نتيجه اي از اين مذاكرات براي فرانسوي ها به دست نخواهد آمد. لوفوشه فردي با نفوذ و دوستان زياد بود و توانست طرحي را براي زنداني كردن فرديناند پورشه به جرم جنايات جنگي و استفاده از نيروي كار اجباري فرانسوي در تاسيسات فلكس واگن برنامه ريزي نمايد. و سپس فري پورشه پسر فرديناد پورشه را به فرانسه دعوت و در مقابل آزادي آنها مبلغ هنگفتي به عنوان خسارت تقاضا كردند كه فري در آن زمان عملا فقط قادر به پرداخت نيمي از اين مبلغ بود. بنابراين فرديناند پورشه 20 ماه را بدون هيچ گونه محاكمه در زندان ديون سپري كرد تا فرانسوي ها بتوانند طرح 4CV را به پيش ببرند و پيشرفت كار پورشه را متوقف نمايند. معروف است كه لوئيز رنو در اوايل جنگ به مهندسانش توصيه كرده بود كه خودروئي مثل آلمانها بسازند. در نهايت در سال 1945 وقتي طرح آماده شد خيلي سعي شده بود كه جزئيات شبيه فلكس واگن الماني ها باشد و البته با چهار در ولي عملا جلوي خودرو چهره اي احمق به خود گرفته بود براي اينكه سعي كرده بودند ظاهر جلوي خودرو شبيه خودروهاي بزرگ پرفروش آمريكائي دهه 30 باشد و به خاطر موتور چهار سيلندر قسمت پشت خودرو نيز بيش از حد كشيده شده بود. به هر حال عرضه اين مدل عملا در سال 1947 شروع شد. در مدلهاي اوليه از موتور 760 سي سي استفاده شده بود ولي از 1950 اين موتور با موتور مدرن تر 747 سي سي جايگزين شد و گرچه توليد آن تا سال 1961 ادامه پيدا كرد و 1105543 عدد از آن توليد شد كه براي خود موفقيت محسوب ميشد ولي موفقيت آن كاملا زير سايه موفقيت فلكس واگن و سيتروئن 2CV قرار داشت و هرگز نتوانست در بازار رقيبي جدي براي اين دو مدل باشد.

File:4cvfront.JPG

File:4cvrear.JPG

 

رنو Dauphine توليد 1956-1967:

طراحي رنو دافين در سال1949 شروع شد. زماني كه لوفوشه ميدانست كه 4CV نياز به جانشين مدرني براي آينده دارد.  طراحي اين مدل توسط تيمي به سرپرستي برنارد پيكارد آغاز شد. در ابتدا نمونه هاي پروتوتايپي براي تست بهنقط مختلف اروپا فرستاده شدند ولي بعدا عملا نمونه هاي پروتوتاي در كنار نمونه اي از فولكس واگن بيتل و با مقايسه با آن تست ميشدند. لوفوشه خود در سال 1955 در تصادف رانندگي درگذشت و عرضه اين مدل را نديد. برنارد پيكارد نام دافين را براي اين مدل انتخاب كرد. از طرفي فلامينيو برتوني و رابرت اوپرون از كمپاني سيتروئن نيز نام دافين را براي يكي از مدلهاي طراحي شده شان انتخاب كرده بودند. ولي تيم رنو زودتر موفق به ثبت اين اسم به نام خود شد و خودرو سيتروئن آمي6 نام گرفت. بالاخره دافين در سال 1956 فقط با يك بدنه چهاردر به بازار عرضه شد. موتر نيز چهارسيلندر 854 سي سي انتخاب شد كه نمونه اي قوي تر با پسوند گورديني نيز داشت. گيربكس ها نيز سه و چهار دنده دستي و يا سه دنده اتوماتيك بودند. توليد اين مدل تا سال 1967 ادامه پيدا كرد.

File:Renault Dauphine Argentino con Defensas en sus paragolpes.jpg

File:Defensas Traseras en un Dauphine Argentino.JPG

 

رنو فلوريد توليد 1958-1968:

در اواسط دهه 50 نماينده فروش محصولات رنو در فلوريداي آمريكا به كمپاني توصيه كرد براي تغيير و بهبود چهره برند رنو مدلي اسپرت بصورت كوپه و رودستر بر اساس رنو دافين طراحي كند. پيير دريفوس مدير جديد كمپاني رنو اين طرح را پذيرفت. بدنه اين مدل توسط پيترو فروا در كمپاني اتاق سازي گيا ايتاليا انجام گرفت. سه نوع بدنه براي اين مدل طراحي شد. بدنه كوپه ، كابريو با سقف فلزي قابل برداشت و كابريو با سقف جمع شونده. اين مدل بر اساس شاسي و موتور دافين شكل گرفت و ابتدا از همان موتور 845 سي سي دافين ولي با كاربراتورهاي بزرگتراستفاده شد ولي بعد ها موتورهاي 956 سي سي و 1108 سي سي نيز اضافه شدند. اسم اين مدل به دليل اينكه ايده و قرارداد آن در فلوريداي آمريكا بوجود آمده بود فلوريد گذاشته شد ولي به علت نامناسب تشخيص داده شدن اين اسم اين مدل در كشورهاي انگليسي زبان و ايرلند با نام كاراول عرضه شد.

File:Renault Floride S (2009-10-13) Seite.jpg

File:Renault Caravelle Coupe Heck.jpg

File:Renault Caravelle ca 1968 doing gregarious.jpg

 

رنو 3 توليد 1961-1962 و رنو 4 توليد 1961-1992:

كمپاني رنو مئل هاي 3 و 4 را براي رقابت مستقيم با سيتروئن 2CV به بازار عرضه كرد. براي اين كار رنو بايد كار را به سبك سيتروئن انجام ميداد يعني فنربندي نرم و پايدار و موتور نصب شده در جلو پشت اكسل جلو و انتقال نيرو بصورت ديفرانسيل جلو. طرحي كه لوئيس رنو در زمان به بازار عرضه شده سيتروئن تراكسيون آوان به شدت به آن انتقاد كرده بود. با اين سيستم طراحي رنوهاي 3 و 4 به اولين خودروهاي ديفرانسيل جلوي رنو تبديل شدند. رنو 3 ساده ترين مدل بود بدون هيچ گونه امكانات و حتي بدون شيشه بين ستونهاي سي و دي خودرو و موتور 603 سي سي چهارسيلندر خطي آب خنك. اين مدل فقط يك سال توليد شد و توليد آن در سال 1962 متوقف شد. اما رنو 4 در حقيقت همان رنو 3 بود با امكان انتخاب تم هاي مختلف و موتورهاي مختلف با قدرتهاي متفاوت. مدل پايه رنو4 نيز ابتدا شيشه بين ستونهاي سي و دي را نداشت و اين شيشه بصورت آپشن بود ولي بعدا در تمامي رنو 4 ها بصورت استاندارد در آمد. رنو 4 داراي 4 موتور 0.7 ، 0.8 ، 1.0 و 1.1 ليتري بود. سه نوع بدنه براي اين خودروها قابل سفارش بود. 5 در هاچبك ، دو در بصورت ون كوچك و وانت. توليد اين مدل نيز همانند رقيبش در سيتروئن به دليل اجبارهاي جديد ايمني و افزايش سرعت در خيابانهاي دنيا و مسائل مدرن ديگر كه مانع توليد و فروش چنين خودروئي ميشد در سال 1992 متوقف شد.

رنو 3:

File:R3 1.jpg

رنو 4:

File:Renault 4 R 1123 1968.jpg

 

رنو رامبلر كلاسيك نسل يك توليد 1961-1962:
نسل اول رنو رامبلر كلاسيك در سالهاي 1961 و 1962 همزمان با مدل آمريكائي در كارخانه رنو در بلژيك و در كنار رنو 4 در سه نوع چهار در و دو در و استيشن توليد شد. موتورهاي اين مدل نيز همان موتورهاي 3.2 ليتري شش سيلندر خطي و 4.1 ليتري هشت سيلندر وي شكل AMC رامبلر كلاسيك بود.

تصوير

 

تصوير
رنو رامبلر كلاسيك نسل دو توليد 1963-1964:

نسل دوم رنو رامبلر كلاسيك نيز در سالهاي 1963 و 1964 روي خط توليد بلژيك بودند. بدنه به چهار صورت دو در و دودر هاردتاپ و چهاردر و استيشن بود و در آن از موتورهاي 3.3 و 3.8 و ليتري شش سيلندر خطي و يا 4.7 ليتري هشت سيلندر وي شكل خود رامبلر استفاده ميشد.

تصوير

 

تصوير

رنو رامبلر كلاسيك نسل سه توليد 1965-1966:

نسل سوم نيز در سالهاي 1965 و 1966 توليد شدند. بدنه به پنچ صورت دودر ، دودر هاردتاپ ، كابريو ، چهاردر ، استيشن بود و در آن از موتورهاي 3.2 يا 3.8 يا 4.2 ليتري شش سيلندر خطي و يا 4.7 يا 5.4 ليتري هشت سيلندر وي شكل رامبلر استفاده شد.

تصوير

 

تصوير

 

 

تصوير
رنو 16 توليد 1965-1980:
رنو 16 در سال 1965 به بازار عرضه شد و سال بعد يعني 1966 به عنوان خودرو سال اروپا انتخاب شد. رنو 16 خودروئي بود راحت و جادار كه امكاناتي بسيار بالاتر از مبلغ پرداختي را ارائه مينمود. بدنه ان فقط يك نوع هچ بك چهاردر ولي با زوايائي غير طبيعي بر روي كاپوت و سقف ولي زيبا بود. نمونه پايه داراي موتور 1.4 ليتري و گيربكس چهار دنده دستي بود. نمونه هاي قوي تر داراي موتور 1.6 ليتري ، گيربكس اتوماتيك نيز قابل سفارش بود و در نهايت كامل ترين نمونه داراي شيشه هاي برقي در دربهاي جلو و گيربكس پنج دنده دستي و قفل مركزي بود كه در اين كلاس با اين قيمت كمتر خودروئي چنين امكاناتي عرضه ميكرد. از اين مدل 1845989 عدد توليد شد و توليد آن در سال 1980 متوقف گرديد.
File:Renault 16 TS 2012 01.JPG
File:Renault 16 TS 002.JPG

 

رنو رامبلر Rebel توليد 1967-1970:

در سال 1967 و بعد از توقف توليد رامبلر كلاسيك قرارداد جديدي براي توليد نسل پنجم رامبلر Rebel بين رنو و AMC بسته شد و توليداين مدل تا سال 1970 ادامه پيدا كرد. ربل نيز با پنج نوع بدنه دودر ، دودر هاردتاپ ، كابريو ، چهاردر ، استيشن و ولي فقط با يك نوع موتور هشت سيلندر وي شكل 5.6 ليتري عرضه شد. در سال 1970 بخاطر بحران نفتي قرارداد ديگري براي توليد مدل جديدي از AMC در اروپا بسته نشد و كمپاني رنو در بلژيك به توليد رنو 6 اختصاص يافت.

تصوير

تصوير

رنو 15 و رنو 17 توليد 1971-1979:

رنو 15 و رنو 17 كوپه هاي دوقلو بودند كه در سال 1971 براي ورود رنو به بازار كوپه هاي لوكس و اسپرت به بازار عرضه شدند. اين دو مدل از نظر بدنه كمي با هم متفاوت بودند. در حاي كه رنو 15 داراي شيشه هاي عقبي بزرگ و ستون سي باريك بود و در صندوق ان بصورت فست بك بود رنو 17 داراي ستون بي بزرگ به سبك كوپه هاي اسپرت آن زمان و درب صندوق ليفت بك بود. از نظر فرم دماغه نيز اين دو كاملا متفاوت بودند. در حالي كه رنو 15 داراي چراغهاي مستطيلي بزرگ بود رنو 17 داراي چهره اي كاملا تهاجمي با دو عدد چراغ گرد در جلو بود و فرم دماغه اي متفاوت بود فقط برخي مدلهاي 17TL داراي چراغهاي مربعي بودند. در حقيقت رنو 15 بيشتر كوپه هاي اروپائي و رنو 17 كوپه هاي كوچك آمريكائي و نمونه هاي ژاپني را هدف قرار داده بودند . براي رنو 15 دو نوع موتور 1289 و 1565 سي سي در نظر گرفته شد. ولي براي رنو 17 موتورهاي قوي تر 1565 و 1647 سي سي در نظر گرفته شد.

رنو 15:

File:R15 reims av.jpg

File:R15 reims ar.jpg

رنو 17:

File:R17 av.jpg

File:R17 TS.jpg

 

رنو 5 نسل اول توليد 1972-1986:
رنو 5 توسط Michel Boué از كاركنان رنو طراحي شد. او در وقتهاي اضافي استراحت و غير كاري بر روي پروژه خود كار ميكرد. مديران رنو وقتي از اين مساله با خبر شدند و پروژه او را ديدند از پيشرو بودن اين طرح شگفت زده شدند و فورا دستور دادند تا اين طرح بصورت پروژه  رسمي در رنو پيگيري شود. رنو 5 در سال 1972 به بازار عرضه شد در حالي كه خود Michel Boué در سال 1971 بخاطر سرطان درگذشت.
براي خيلي از قطعات مكانيكي اين مدل از مدل رنو 4 استفاده شد. براي موتور اين مدل نيز از موتور رنو 4 با حجم 782 سي سي و موتور رنو 8 به حجم 956 سي سي استفاده شد. در سال 1974 موتور قدرتموندتري از رنو 12 به حجم 1289 سي سي نيز اضافه گرديد. در سال 1976 موتور پايه به 845 سي سي افزايش حجم داد و همچنين در اين سال نمونه اسپرت رنو 5 با نام رنو 5 آلپين با موتور 1397 سي سي 93 اسب بخار با همكاري كمپاني آلپين كه به تملك رنو در آمده بود در كارخانه آلپين در Dieppe  توليد و به رنج محصولات اضافه گرديد. ميتوان گفت اين مدل از اولين هاچ بك هاي اسپرتي عرضه شده و شروع كننده تب پاچ بك هاي اسپرتي در دنيا بود. در سال 1980 رنو به فكر رقابت با مدلهاي لانچيا در مسابقات رالي افتاد براي اين منظور طرح ساخت نمونه رالي بر اساس رنو 5 را به كمپاني برتونه ايتاليا سفارش داد. براي اين كار بدنه رنو5 توسط مارچللو گانديني از نو طراحي شد و شاسي و اجزاي مكانيكي كاملا تغيير يافتند و اجزا و قطعات سبك وزن جاي قطعات معمولي رنو 5 را گرفتند. موتور 1397 سي سي توربو نيز براي اين مدل تدارك ديده شد و به قسمت عقب خودرو جائي كه صندليهاي عقب قرار ميگرفت انتقال يافت كه داراي 1397 حجم و بصورت توربو داراي قدرت 160 اسب بخار بود. مونتاژ اين مدل در كمپاني آلپين در  Dieppe فرانسه آغاز شد. ابتدا قرار بر اين بود كه اين مدل فقط براي مسابقات استفاده شود ولي تعداد زيادي نيز براي فروش و مصارف خياباني در نظر گرفته شد. اين مدل داراي دو ورژن بود. اولي خودرو اصلي كه بعدها به توربو يك معروف شد و نمونه دوم نمونه با قطعات بيشتر از رنو 5 معمولي و قطعات سبك وزن و اسپرتي كمتر و البته قيمت پائين تر كه به توربو 2 معروف شد. در كل 3576 نمونه از اين مدل در كارخانه آلپين توليد شد. تعدادي نيز به علاوه اين تعداد در كمپاني رنو در بلژيك توليد شدند كه توليد مدلهاي بلژيكي تا سال 1986 ادامه يافت و در حقيقت آخرين نمونه هاي توليدي رنو 5 نسل اول بودند. در سال 1982 نمونه توربو مدل موتور جلو رنو 5 آلين با نام رنو5 آلپين توربو در كمپاني آلپين طراحي و عرضه شد كه 112 اسب بخار قدرت داشت كه با وجود وزن پائين قابليتهاي خوبي را براي اين مدل به ارمغان مي آورد. رنو 5 با تغييراتي در سپر و چراغها و غيره طوري كه بتواند تاييديه فروش در آمريكا را كسب كند توسط شبكه فروش كمپاني AMC در آمريكاي شالي نيز با نام رنو Le Car عرضه شد. اين مدل ها داراي موتورهاي 1397 سي سي بودند. رنو 5 در كشور ما نيز توسط سايپا بين سالهاي 1976 تا 1993 مونتاژ ميشد.
File:Renault 5TL rear three quarters 1972.jpg
Datei:Renault 5 First generation with 5 doors in Spai.jpg
File:R5 Turbo Pegomas-Tanneron 2005.jpg
File:Renault 5 Turbo.jpg
File:Renault 5 Turbo 2 002.jpg
File:Renault 5 Turbo 2 001.jpg

 

رنو 7 توليد 1974-1984:
رن. 7 در حقيقت نومنه چهاردر صندوق دار از رنو 5 بود كه در كمپاني رنو در اسپانيا توليد شد. يكي از تفاوتهاي عمده رنو 7 با 5 استفاده از سپرهاي فلزي كرومي به جاي سپرهاي پلاستيكي بود. براي اين مدل از موتورهاي 1037 و 1108 سي سي استفاده شد.
File:R7 av.jpg
File:R7 ar.jpg
رنو 9 و رنو 11 توليد 1981-1989:
اين مدل رنو با دو نام يا بهتر بگوئيم با چهار نام مختلف عرضه شد. نمونه چهار در سدان و سه در و پنج در هاچبك رنو 11 نام گذاري شد. همچنين اين مدل علاوه بر فرانسه در كمپاني AMC در آمريكا نيز توليد شد كه در بازار آمريكا داراي دو بدنه اضافه كابريولت و دو در كوپه نيز بود. در آمريكا نمونه هاي چهار در و دو در و كابريولت رنو آليانس و نمونه سه و پنج در هاچبك رنو انكور نام گرفتند. جداي از شيوه نامگذاري غير معمول به جرات ميتوان گفت اين مدل موفق ترين مدل رنو بوده. اين مدل توسط رابرت اوپرون كه بعد از خريد سيتروئن توسط پژو از سيتروئن به رنو رفت طراحي شد. فقط طراحي داخلي مدلهاي آمريكائي را در خود كمپاني AMC توسط Richard Teague از نو و مناسب بازار آمريكا انجام دادند. اين مدل (رنو 9) در سال 1982 به عنوان خودرو سال اروپا انتخاب شد. در آمريكا همتاي آمريكائي رنو 9 يعني رنو آليانس چهاردر  در سال 1983 توسط مجله Car & Driver به عنوان شماره يك در بين 10 خودرو برتر سال اعلام شد و در همان سال توسط مجله Motor trend نيز به عنوان خودرو سال انتخاب شد. اين مدل توسط مجلات ديگر آمريكائي مانند پاپيولار ساينس و پاپيولار مكانيكس به عنوان خودروئي بسيار عالي در كلاس خود معرفي شد. پاپيولار مكانيكس سه بار در سالهاي 1983-1986 و 1987 مدلهاي مختلف اين خودرو را مورد تقدير قرار داده بود كه براي يك خودرو خاجي بسيار موفقيت آميز بود. اين مدل به سرعت نيز فيس ليفت ميشد و هر چند سال با چهره اي جديد و مدرن عرضه ميشد. اگر چه موفقيت بزرگ اين مدل در آمريكا نيز نتوانست AMC را نجات دهد ولي باعث پيشرفت و موفقيت دو چندان رنو در بازار اروپا شد. براي اين مدل موتورهاي متنوعي نيز قابل سفارش بود. 1.1 ، 1.2 ، 1.4 ، 1.4 توربو ، 1.7 و 1.6 ليتري ديزل كه قوي ترين نمونه مدل 1.4 ليتري توربو با قدرت 115 اسب بخار بود. در صورتي كه نمونه هاي آمريكائي فقط با موتورهاي 1.4 و 1.7 و يك موتور 2.0 ليتري كه بر روي مدلهاي اروپائي عرضه نميشد ارائه ميگرديد ولي نمونه هاي آمريكائي براي كاهش مصرف سوخت داراي قدرت پائين تري نسبت به نمونه هاي مشابه اروپائي بودند. توليد اين مدل در آمريكا در سال 1987 با ورشكستگي AMC و خريد آن توسط كرايسلر متوقف شد. در اروپا توليد اين مدل در سال 1989 متوقف گرديد.
رنو 9:
File:Renault 9 Cambridge.jpg
File:Renault 9 Turbo.jpg
File:R9ph2.JPG
File:Renault 9 maximo.jpg
رنو 11:
File:Renault 11 with wall.jpg
File:Renault 11.JPG
رنو آليانس:
File:Alliance av.jpg
File:Renault alliance.jpg